Epeydir yazmıyorum ama bu ara yazmaya ihtiyacım var gibi.Canım bu ara öyle sıkkın ki.Bir bok yaptığım yok,bir boka yaradığım yok.Bütün gün mal gibi takılıyorum bir şeye yararım yok bir şeye zararım yok.Koyuyor bu insana.Hayatım boyunca bir boka yaradım mı ya da yaramaya çalıştım mı ya da yaramaya cesaret ettim mi diye soruyorum ve cevap alamıyorum.Daha doğrusu cevap veremiyorum çünkü yüzüm yok.Kendimden kaçıyorum.
Ne planladıysan hayatım boyunca hep yarım kaldı.Yapmadım yapamadım.Hayatım boyunca hiçbir şeyi beceremedim tam olarak.Hiçbir şeyi devam ettirecek kadar dayanıklı olamadım çünkü.Ne o kadar cesaretli olabildim.Bu yüzdende hiç olarak kaldım hayatım boyunca.Dünyanın en vasat insanıyım belkide.Ne bir şeye yeteneği var ne de isteği.
İsteksiz kaldım artık birde.Neye elimi atmaya bir an heveslensem o kadarda istemediğimi anlıyorum ve de geri çekiyorum oradan elimi.Zaten birşey yapamayacağım diye.Burayı bile açarken gerek var mı gerek yok mu diye bin kere düşündüm ve de hep erteledim.Anlamsız geliyordu çünkü.Başlasam bile bırakırım diyordum.Ki kısmen öylede oldu.Uzun süre yazmadım ama şu ara gerçekten istiyorum.Ama itiraf ediyim ilk açtığımda epey heveslenmiştim.Büyük fayda sağlar sanıyorum benim için.Hep yazmak rahatlatır,mutsuzluğun ilacıdır diyorlar inandım.Gerçekten de biraz işe yarıyor sanki.Ama tam etkilerini ilerde göreceğiz.Gerçekten rahatlatıyor mu yoksa sadece avunuyor muyum.(Birinci ihtimal daha yakın geliyor sanki)
Şu durumumu devamlı düşünüyorum.Geçici bir dönem mi yoksa cidden acınacak durumda mıyım diye.Devamlı ergenlik şöyledir böyledir diye duyuyorum ama geçer diye duyuyorum ama geçmiyor kodumun zamanı.Şu anda tek umudumda bu bir yandan zamanın geçicek olması yani.Güzel günler gelecek gibi.En azından umudum var benim.Belkide elimde olan son şey o.Umudum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder