Bok

Epeydir yazmıyorum ama bu ara yazmaya ihtiyacım var gibi.Canım bu ara öyle sıkkın ki.Bir bok yaptığım yok,bir boka yaradığım yok.Bütün gün mal gibi takılıyorum bir şeye yararım yok bir şeye zararım yok.Koyuyor bu insana.Hayatım boyunca bir boka yaradım mı ya da yaramaya çalıştım mı ya da yaramaya cesaret ettim mi diye soruyorum ve cevap alamıyorum.Daha doğrusu cevap veremiyorum çünkü yüzüm yok.Kendimden kaçıyorum.
Ne planladıysan hayatım boyunca hep yarım kaldı.Yapmadım yapamadım.Hayatım boyunca hiçbir şeyi beceremedim tam olarak.Hiçbir şeyi devam ettirecek kadar dayanıklı olamadım çünkü.Ne o kadar cesaretli olabildim.Bu yüzdende hiç olarak kaldım hayatım boyunca.Dünyanın en vasat insanıyım belkide.Ne bir şeye yeteneği var ne de isteği.
İsteksiz kaldım artık birde.Neye elimi atmaya bir an heveslensem o kadarda istemediğimi anlıyorum ve de geri çekiyorum oradan elimi.Zaten birşey yapamayacağım diye.Burayı bile açarken gerek var mı gerek yok mu diye bin kere düşündüm ve de hep erteledim.Anlamsız geliyordu çünkü.Başlasam bile bırakırım diyordum.Ki kısmen öylede oldu.Uzun süre yazmadım ama şu ara gerçekten istiyorum.Ama itiraf ediyim ilk açtığımda epey heveslenmiştim.Büyük fayda sağlar sanıyorum benim için.Hep yazmak rahatlatır,mutsuzluğun ilacıdır diyorlar inandım.Gerçekten de biraz işe yarıyor sanki.Ama tam etkilerini ilerde göreceğiz.Gerçekten rahatlatıyor mu yoksa sadece avunuyor muyum.(Birinci ihtimal daha yakın geliyor sanki)
Şu durumumu devamlı düşünüyorum.Geçici bir dönem mi yoksa cidden acınacak durumda mıyım diye.Devamlı ergenlik şöyledir böyledir diye duyuyorum ama geçer diye duyuyorum ama geçmiyor kodumun zamanı.Şu anda tek umudumda bu bir yandan zamanın geçicek olması yani.Güzel günler gelecek gibi.En azından umudum var benim.Belkide elimde olan son şey o.Umudum...

İlk Yazı

Bu benim ilk yazım.O yüzden ısınma turlarıyla başlıyorum.Blogu açarken kolay yazarım gibi gelmişti ama aklıma pek bişey gelmiyo şimdi.Ben 16 yaşında bir gencim.(Haydar Dümen'e mektup yazar gibi başladım ama olsun :D)Kendi halinde içine kapanık silik bi tipim.Genelde insanlarla konuşamıyorum yada konuşuyorum ama konuşamadığımı sanıyorum.Burası tartışmaya açık.Bazen iyi konuşuyorum gibi ama genelde sıçıp kalıyorum.Bir de biraz heyecanlıyım.Konuşurken veya başka bişey yaparken elim ayağım birbirine karışıyo bide göğsümde içeriye ceyran giriyo gibi bi his oluşuyo.Elimi falan nereye koyucağımı bilemiyorum pek o zamanlar.
Birde acayip saçmalıyorum galiba çünkü insanlar gülüyo genelde ben konuşurken.Bazende bunu isteyerek yapıyordum ama daha bir artısını görmedim.Bıraktımda zaten.Kızların kendilerini güldüren erkeklerden hoşlandığı yalan.Alayı sadece bir tip erkekten hoşlanır.Yakışıklı ve piç(böyle olmayanlar genelde bu ibnelere orospu çocuğu der.)Gerisi istediğini yapsın fıs.Bulursun yine tabide kendi ayarında.Aslında öyle olmalıda zaten.Çok güzel kız niye senle çıksın ki?Sen çok çirkin kızla çıkar mısın çıkmazsın.(Amk yazı iyice sosyal yazıya bağladı güya kendimi anlatıcaktım).
Ama son iki senedir artık pek şaka yapmıyorum yani yapıyorumda arkadaş arasında o da nadir genelde sessiz oturuyorum yerimde.Pek kimseyle yakınlaşabildiğim söylenemez.
Bu yüzden iyice silik bir tip oldum ama gene en iyisi bu benim için galiba.Heyecanlanıp saçmalamaktan iyidir en azından.